Vincent van Gogh - Verblijf in oerlandschap

Ienny op bezoek: code GEZELLIGHEID!

Vandaag komt Jenny langs. Dat betekent: koffie, lunch en natuurlijk het o zo serieuze bijpraten over de toestand in de wereld (of gewoon over wat we gisteren op Netflix zagen). En omdat we sportief willen lijken, plakken we er een wandeling aan vast. Multitasken heet dat.

Van Gogh & de wandelpolonaise
Onze keuze valt wederom op een Van Gogh-route. Dit keer de 11 km-editie, want 10 km is voor beginners en 12 km is gewoon onnodig ambitieus. Deze route heet “Verblijf in oerlandschap”, wat basically betekent: “Welkom in Drenthe, hier is veel gras en af en toe een boom.”

Leuk weetje: Vincent van Gogh logeerde in 1883 drie maanden in logement Scholten. Waarom? Waarschijnlijk omdat Airbnb toen nog niet bestond.

Wandelbroek: aan, aan, aan!
De zon besluit zich van haar beste kant te laten zien. Lange broek gaat uit, wandelbroek gaat aan. Wij zijn er klaar voor. Route gedownload van de provincie Drenthe-site. Jawel, wij zijn voorbereid. Hier zou een link moeten staan, maar laten we eerlijk zijn: toch niemand die erop klikt.

Strategisch starten & tactisch saaiheid ontwijken
Wij lopen de route lekker andersom. Waarom? Omdat wij rebels zijn. Ook omdat het saaie stuk dan eerst komt. Slim hè? Bovendien wonen we vlakbij, dus we starten gewoon ergens halverwege. Want wie houdt zich nou precies aan de route? Precies, niemand.

Langs Van Gogh (maar niet naar binnen)
We wandelen keurig naar het Van Gogh Huis (het vroegere logement Scholten). Het is open voor bezoek, maar wij zwaaien vriendelijk en lopen stoïcijns door. Cultuur is leuk, maar nu even niet. Eerst stappen zetten langs de Verlengde Hoogeveense Vaart richting Holsloot (ja, dat heet echt zo).

Van Marokko tot bankjesleed
Bij ‘Marokko’ verlaten we het kanaal. Voor de duidelijkheid: dit is een plek in Drenthe, geen vliegreis. Daarna hobbelen we door een bosje, over een fietspad, steken het spoor over en duiken de schaduw van de bomen in. Heerlijk. Maar… drama: het bankje op de hoek is verdwenen. Alleen de prullenbak staat er nog. 

 

Onacceptabel. We steken de weg over en wandelen dapper verder, zonder pauzeplek. Stoere bikkels.

Eindelijk pauze bij het olietreinspoor
Via de Boekweitakkers (wat klinkt als een vergeten hipster-mueslimerk) bereiken we eindelijk een bankje. Opluchting! Na 8 km mogen we daar eindelijk zitten, eten en drinken. Uiteraard komen we bekenden tegen, want tja, klein wereldje hè, Drenthe.

De eindsprint (soort van)

We naderen de finish: langs camping Buitenland, door een bosje en dan – tatatata – het Stieltjeskanaal. Vanaf daar is het gewoon rechtdoor naar huis. De benen gaan op automatische piloot.

Eindoordeel: Van Gogh was vast meer van schilderen dan wandelen

Eerlijk is eerlijk: onderweg zie je weinig Van Gogh. Geen schilderijen, geen ezels, zelfs geen zonnebloemen. Maar de route is wél landschappelijk prachtig. Kortom: missie geslaagd.

Het was een heerlijke wandeling. Dat er nu veel aan Van Gogh onderweg te zien is, nee, dat kan ik niet zeggen. Wel is het een mooie landschappelijke route.

Vincent van Gogh - Als een droom

"Van Gogh, verdwalen en vreemde vogels"

Het voorjaar is terug in Nederland. De zon schijnt, de bloemetjes bloeien, en iedereen met wandelschoenen voelt ineens een innerlijke drang om “even een frisse neus” te halen. Ik ook. Alleen… er is geen georganiseerde wandeling in de buurt. Het Pieterpad lonkt, maar daarvoor moet ik zowaar ver reizen. Lopen én reizen? Rustâg. Er moet toch iets lokaals zijn?

Na wat speurwerk vind ik mijn prooi: de Van Gogh route van Zweeloo naar Nieuw-Amsterdam. Klinkt artistiek verantwoord én sportief. Win-win. Ik download het GPX-bestand alsof ik op expeditie naar de Himalaya ga. Henri, de held, zet me af in Zweeloo. Maar dan begint het: het grote zoekplaatje “Waar is het startpunt?”.

Na een paar rondjes langs de kerk, een bloemetjeszaak en een verdwaalde bakfiets, spot ik eindelijk het startbord bij Bistro Tante Sweel. 

We zijn los. Zweeloo, ook wel ‘Kunstenaarsdorp’, maakt zijn naam waar. 

Boerderijen die eruitzien alsof ze op de cover van een glossy horen en panelen met Van Gogh die me vriendelijk toeknikken.

Al snel wandel ik het dorp uit, via De Wheem. Een groep fietsers op leeftijd nadert. En ja hoor: “Moi!” roepen ze vrolijk, alsof ik een lokale beroemdheid ben. Plots herken ik er eentje: een oud-collega! We wisselen een ‘toevallige ontmoeting’-knikje uit, waarna ik verder sjok richting de mysterieuze Prinses van Zweel (of haar graf, om precies te zijn).

Mijn vogel-app Merlin mag vandaag ook mee op avontuur. Ik richt mijn telefoon op het bos en voel me net Freek Vonk in Drenthe: “Aha! Een Roodborsttapuit! En kijk, een Kneu! En jawel, een Boompieper!” Vreemde vogels, net als ik.

In Sleen blijkt het Nationale Molendag te zijn. Behalve in Sleen zelf, want daar heeft de molen duidelijk snipperdag. Niet dat het me uitmaakt. Ik loop vrolijk verder naar Erm, waar de Saksische boerderijen me blijven begroeten alsof ze willen dat ik foto’s van ze maak voor Instagram.

Op een bankje bij de carpoolplaats neem ik pauze nummer twee. Ik zie de weg naar huis en denk: “Ha, bijna thuis!” Maar Drenthe houdt van grapjes: een verborgen trapje duikt op alsof het uit Harry Potter komt. Serieus, hoe lang staat dat ding daar al?

Ik vervolg mijn queeste over onbekende zandpaden, bruggen en klinkerwegen. Opnieuw een buurman: “Moi! Ben je verdwaald?” Ehm… Nee hoor, ik ben een avonturier incognito. Zelfde als u, maar dan op wandelsnelheid.

Langs de Schaapdijk (de weg klinkt als een wifi-wachtwoord) sla ik linksaf en ontdek nóg een verborgen parel: een kleurige brug over het Holslootdiep. Terwijl ik me afvraag of Vincent van Gogh hier ooit ook zo verdwaasd heeft rondgelopen, ploeter ik dapper verder.

Via Deutlanden bereik ik de Hoogeveense Vaart. 

Een boer heeft een picknickbank strategisch neergezet, speciaal voor wandelaars die denken: “Dit was toch korter dan gedacht?” Dankbaar plof ik neer voor de laatste stop.

Bij het Van Gogh Huis zoek ik traditiegetrouw naar het standbeeld van Vincent, maar blijkbaar speelt hij verstoppertje. 

Mijn voeten willen geen speurtocht meer. Dan maar een laatste foto bij een ander standbeeld, zwaaien naar zoonlief (die waarschijnlijk met popcorn op de bank zit), en hop — richting huis.

Eindstand: net geen 20 km.
Spierpijn? Vast wel.
Spijt? Absoluut niet.
Van Gogh had vast goedkeurend geknikt.

Zondagavond ommetje

We lopen nog even een blokje om vanavond. Niet al te ver en ook niet te snel want ik heb best nog wel spierpijn van gisteren. Het is nog best aardig weer. 

Pieterpad etappe 7 Sleen -Coevorden

Volgens de weersvoorspellingen wordt het vandaag een mooie dag. Met een weercijfer 9 voor wandelen moeten de schoenen wel aan.

Omdat ik niet zo snel een mooie georganiseerde route in de buurt vind besluit ik het Pieterpad weer op te pakken.

Dichterbij huis krijg ik het niet met de etappe Sleen -Coevorden.

Henri zet me rond kwart over 9 af bij de Brink in Sleen. De zon heeft het al gewonnen van de mist, ideale omstandigheden dus.

Ik heb even moeite om op gang te komen. Al gauw word ik ingehaald door 3 snel wandelaars.

Ik hoop maar dat ze niet met het Pieterpad bezig zijn, want ze lopen een andere route...

In een ver grijs verleden heb ik deze etappe ook al eens gelopen.

Er is echter veel veranderd, dus is het geen straf om het nog eens te lopen.

De route leidt ons langs akkervelden. Boeren zijn druk bezig met het uitrijden van mest. Morgen wordt er wat regen verwacht; daar moet op ingespeeld worden.

Wees blij dat reuk nog niet via de computer over te brengen is. Ik heb zo snel mogelijk geprobeerd aan de andere kant van de wind te lopen...

Door bossages, langs weilanden bereik ik de Verlengde Hoogeveense Vaart.

Linksaf richting huis, maar na de N34 sla ik toch rechtsaf, Den Hool in.

Ik ben niet de enige die vandaag deze etappe loopt. Leuk. Af en toe is het inhalen en ingehaald worden door dezelfde wandelaars.

In Den Hool stop ik even om een broodje te eten (mijn zelf meegebrachte brood)

Marokko met een Drentse vlag?

Daarna loop ik door naar Dalerveen. 

Gelukkig is het dorpshuis de Boerhoorn overgenomen zodat het open is. Ik lust wel wat!

Er zitten twee dames die mij ingehaald hebben een omelet te eten. Ik neem een kopje kippensoep, lekker!  Wanneer ik echter naar binnen ga zie ik de oude eigenaar er ook nog rondlopen. Grappig. 

De route gaat door Dalerveen, daarna richting Dalen. Ongewerkt loop je via de velden Coevorden binnen. De route volgt een aantal wallen van de vroegere vesting. 

Watertoren Coevorden

Het Kasteel van Coevorden

Bij het station beëindig ik mijn route voor vandaag.

Ook deze kan ik weer afstrepen!

maandagmorgen wandeling

Wat een heerlijke morgen is het vandaag qua weer!

Heerlijk blauw, veel zon, weinig wind.

Het heeft best wel stevig gevroren, de Vaart en Zijtak liggen grotendeels dicht.

Aan dit weer kun je snel wennen!

Reit im Winkl - 2

Ik twijfel nog even wat ik ga doen vandaag.

Maar: dit zou wel eens de laatste mooie dag kunnen zijn, en mijn stokken zijn niet goed, dus ik besluit maar weer om naar Reit te gaan.

Ik kom in de bus naast een mevrouw uit Schleswig Holstein te zitten. Net als de meeste andere passagiers heeft ook zij skies bij zich.  We praten wat, en voor we het weten zijn we in Reit.

Allereerst ga ik naar Trattler, want lopen zonder stokken is geen optie in de sneeuw.

Ach, hoe dom, je kunt de schroeven aandraaien, dan blijven de stokken goed zitten.

Opgelucht doos zoiets simpels vervolg ik mijn pad. 

Ik wil wel weer lekker in de zon lopen, maar nu een andere route pakken.

Op de site van Reit im Winkl vind ik een andere winterwandelroute. 

Ik download het en importeer het in Komoot, en ga op stap.

Ik loop misscnhien verkeerd, maar deze route lijkt wel heel erg op de Kaiserblick route van afgelopen maandag.

Als ik de route volg kom ik op de skiloipe terecht. Dat is ook niet de bedoeling. Ik vervolg mijn pad verder op de route Kaiserblick, dat loopt in elk geval goed. Nou ja, goed, het pad is hier en daar flink verijst, oppassen geblazen. Gelukkig doen de stokken het weer goed, dus is dat geen probleem.

Het laatste deel snij ik wat af ,zodat ik aan de andere kant van het dorp weer binnenkom. Bij Tratttler haal ik nog beschermingdoppen voor de stokken. Dat vervoert vast wat fijner.

Maandag was ik vergeten de kerk van Reit te bezoeken. IEtwat sober, maar wel mooi.

Ik loop daarna terug naar de Tourist Info, waar ik lekker in de zon ga zitten.

De toiletten gratis zijn aan de andere kant van het gebouw, uitzicht op de langlauf loipes, uit de wind, in de zon. Dat is lekker, en kan ik een hele poos volhouden.

Opeens hoor ik de mevrouw van de bus van vanmorgen weer. Ze komt naast me zitten, heeft  km gelanglaufd. Samen reizen we terug naar Ruhpolding.

Zij gaar verder rijden naar haar appartement in Inzell. 

De bus stopt weer bij het staion. Via de Tourist Info loop ik weer terug naar mijn appartement.

Vanavond staat er kant-en-klare chili con carne op het menu.

Het smaakt, maar zeker niet beter dan de zelfgemaakte pasta.

De avond vult zich al gauw met douchen, opruimen, afwassen, bloggen, en de dag van morgen plannen.

Het is kaarkhelder.

Ik probeer nog wat foto's te maken met de compactcamera.

Inzell

Het belooft vandaag een mooie dag te worden.

Maandag is een prachtige dag geweest. Lekker zon en sneeuw. De zon zal er wel zijn, sneeuw zie ik weinig op de webcams rond Inzell, maar ach, ik besluit toch te gaan.

Ik moet nu wel even naar het busstation lopen, waar de bus me zal oppikken om naar Inzell te gaan.

Ik zit aan de verkeerde kant in de bus. Het uitzicht over Ruhpolding ziet er wel erg mooi uit  Daar moet ik op de terugweg maar eens een foto van proberen te maken.

Het vriest nog steeds als ik uitstap.

Ik heb de Panorama winterwanderweg in Komoot downgeload.

Het is even zoeken, maar dan heb ik het gevonden, en kan ik op pad.

In de verte zie ik een luchtballon. Dat is ook zo, het is ballonweek

Het is een nederlands evenement, elke eerste volle week van februari in Inzell.

Al gauw komen er meer ballonnen tevoorschijn. Wat een mooi gezicht

Ik hoop dat we vlakbij de startplaats komen, dat lijkt me leuk om te kijken

Er ligt toch meer sneeuw als dat er op de webcams te zien is. Gelukkig maar. Dat maakt de wandeling leuker.

Niet altijd gemakkelijker.

Ik baal als een stekker wanneer een van de wandelstokken steeds in elkaar glijdt. Dat mag toch neit met nieuwe stokken? Daar moet ik morgen maar even werk van maken.

Het eerste gedeelte van de route loopt in de schaduw. Daar ligt nog sneeuw, en is het oppassen geblazen.

Maar: Daar heb ik ook een heel mooi overzicht over het dal met de vele ballonnen.

Ik hoop dat deze nog een poos in de lucht blijfven, met besneeuwde toppen op de achtergrond ziet het er nog mooier uit

In de zon loopt het toch wat fijner. De muts en handschoenen kunenn in de rugzak.

Op een iets hoger gelgen stuk staat een bus met ballonmand, en een auto. Met gele kentekenplaten.

Hoewel de ballonweek zondag begonnen is, is vandaag de eerste dag dat er gevaren wordt. In mist en nevel wordt er niet gevaren. Ik heb dus geluk.

De bemanning was maandag zelf ook naar Reit geweest om van de zon te genieten...

Verder maar weer. Ik krijg een mooi uitzicht op de omliggende bergen.

Het aantal ballonnen neemt af, wellicht is er te weinig termiek om in de lucht te blijven. Jammer

Als ik een bankje in de zon heb gevonden om te lunchen is er nog welgeteld  ballon te zien; de overige zijn weer geland.

Het is wel een afwisselende wandeling, want het laatste stuk gaat het door een moerasachtig gebied. Wat grappig, dat zou ik hier niet gezocht hebben.

Het water tussen de heidepollen is bevroren, en daar ligt weer sneeuw op.

Tegen de zon in gaat het weer terug naar Inzell.

De plaats zelf stelt niet zoveel voor, je hebt het zo gezien.

De kerk is wel een bezoekje waard. 

Ik heb zin om ergens te zitten om van de zon te genieten.

Zoals in Reit is er geen bankje in de zon te vinden. 

Bij Gasthof Hirschbichler neem ik een lekkere goulashsoep met een kop koffie. Dat smaakt prima.

Leuk om eens gezien te hebben. Ik kan het afstrepen. De ijsbaan heb ik niet gezien, die ligt net iets verder. 

Op de terugweg ga ik rechts zitten in de hoop een foto van Ruhpolding te kunnen maken.

Het valt me niet tegen wat er nog te zien valt

Het koken vanavond is gemakkelijk. Restjes van gisteren. 

En het smaakt alweer goed

Reit im Winkl

Wanneer ik de gordijnen opentrek lijkt het of ik een glimpje rood zie. Dat is al een hele verbetering ten opziche van gisteren, toen het de hele dag grauw en grijs bleef.

Ik besluit om naar Reit im Winkl te gaan. Wanneer ik daar een ronde rond het dorp loop maakt het niet zoveel uit of het nog niet helemaal helder is.

Ik heb geluk met mijn locatie. De bushalte naar Reit is  3 minuten lopen. Idleaal.

Het is best druk in de bus. Allemaal wintersporters. Eens kijken waar die uitstappen.

Onderweg wordt het landschap steeds witter. HEt wintersport gevoel begint terug te komen.

Op zo'n 6 km voor Reit stappen de meeste passagiers uit bij Winklmoos.

Ik rijd verder tot de Tourist info. Deze ligt vlakbij een langlaufwei, en daar wordt druk gebruik van gemaakt.

Ik ga eerst het dorp in. Het lijkt me verstandig om toch met stokken te gaan lopen. Natuurlijk heb ik genoeg stokken maar niet bij me, het paste niet meer in de koffer....

Bij Trattler slaag ik, en begin vol goede moed aan de wandling die ik in Komoot heb gezet.

Wanneer ik bij het Biathlon stadion ben loop ik toch vast. Komoot stuurt me over een skatebaan. Een eigen pad kiezen die niet geprepareerd is blijkt geen goede keuze; er ligt nog tot halverwege de knie sneeuw. Daarin wegzakken loopt erg lastig..

Daarom stop ik Komoot en ga de bordjes Rundweg Kaiserblick te volgen. Dan weet ik zeker dat ik meer mensen tegenkom en dat de route goed begaanbaar is. 

Nu ben ik wel blij met mijn stokken. Niet dat er teveel sneeuw ligt op de paden, nee, dat valt wel mee. Maar: HEt was platgereden, gesmolten, en nu weer bevroren (11 uur). Kortom: hier en daar een ijsbaan. En als je dan naar beneden gaat, dat is dubbel oppassen. Ik zette mijn voeten dwars om glijden te voorkomen, maar ik kreeg de tip van een voorbijganger om dat niet te doen, omdat het profiel van de zolen daar niet op is gemaakt.

Daar kan ik me wel wat bij voorstellen, dus maar weer voetje voor voetje voorzichtig naar benden. Het gaat goed. 

Na de lunch lijkt het of de hemel openbreekt. De stukken blauw worden steeds groter, de zon begint er door te komen.

Als ik op de grote open vlakte kom schijnt de zon uitbundig, de bergen zijn uit de wolken, er wordt gelanglanufd, gelopen, gevallen. Geen wind, veel zon, kijk, daarvoor ben ik hier naartoe gekomen!

Ik kom weer uit bij de Tourist, en ga daar eerst op een bankje in de zon verder lunchen en drinken. 

Daarna op zoek naar een supermarkt.

Het wordt de Edeka. Deze zou klein zijn, maar het verkoopt alles wat ik zoek, dus helemaal prima. In de naast geleden Muller vind ik hand- en gezichtscreme (ligt ook thuis).

Ik neem de bus van kwart voor 4 richting Ruhpolding. Deze gaat eerst naar het station, maar daarna weer door het dorp, zodat ik amper hoef te lopen met mijn boodschappentassen. 

Wat koken betreft kom ik niet verder dan italiaans, maar het smaakte wel!

Een goed geslaagde dag!

Noorder Rondtochten

 Dit jaar worden voor de 4e keer de Noorder Rondtochten georganiseerd door de organisatie van de Tocht om de Noord.

Voor mij wordt het de derde keer dat ik mee ga lopen. Slechts 1 dag, ca 15 km,  om de sfeer te proeven.

Ik reis met het OV. De prijs om deel te nemen is niet mals, maar goed, er zit een ticket bij om gratis met de trein door Groningen te reizen.

Station Groningen

Gedachteloos stap ik na de bus in Groningen over op de trein.

Na 10 minuten kom ik erachter dat ik in de verkeerde trein zit (deze gaat richting Delfzijl), en stap gauw over op de trein richting Roodeschool.

Wanneer ik uitstap in Warffum zie ik de pijlen al hangen die me naar de start wijzen.

De start is in de kunstkerk in Warffum.

Het thema dit jaar is Winterspelen.

Nadat ik de startkaart heb gehaald en de nodige foto's heb gemaakt ga ik op weg.

De route laat ons eerst het Openluchtmuseum van het Hoogeland zien.

Daarna verlaten we het dorp en lopen langs de Warffumermaar naar Onderdendam.

Een maar is een wat smallere, meer onregelmatige en ondiepe waterweg die vaak een beetje het midden houdt tussen een rivier en een sloot. Er zijn dus vele van dit soort maren die vaak ook als scheiding dienen tussen akkerbouwpercelen en/of weilanden. Een maar kan een natuurlijke oorsprong hebben maar ook door de mens gegraven zijn. Dat is lang niet altijd duidelijk. 

Het is één rechte weg zonder afslagen. Het kan niet missen.

HEt moet vanaf boven wel een mooi gezicht zijn, zo'n kleurrijke lint langs het water.

Onwillekeurig denk ik terug aan pa, die de Noorder Rondtochten eens in een ver grijs verleden geschaatst heeft.

Hopelijk was het toen wel licht, want wanneer ik naar de vele hoogholtjes kijk zou ik me best voor kunnen stellen dat hij eens zijn hoofd gestoten zou hebben.

Gelukkig voor ons staat er onderweg naar Onderdendam een kraampje. De geur komt ons al tegemoet, en ik bezwijk voor de verleiding.

Heerlijke pannenkoeken worden er gebakken.

Terwijl ik mijn pannenkoek met kaas opeet wordt er harmonica gespeeld.

Na de sanitaire stop gaat het door.

Het sputtert af en toe, maar niet hard genoeg om mijn rugzak in te pakken.

Via het Onderdendamster bos bereiken we de stempelpost in het Zijlvesterhoek in Onderdendam.

In de sportzaal wordt er gestempeld en is koffie en soep verkrijgbaar.

Achterin de zaal zingt een gelegenheidsduo, wereldberoemd in de omgeving.

Dit was hun eerste optreden na 2 keer geoefend te hebben.

"Bist nou weer aant repeteern?"

Gaist straks met n leutje pedde rond?"

Ach, het klinkt vrolijk, en brengt de sfeer er in.

Verder maar weer. Langs het Winsumerdiep gaat het richting Winsum.

Niet ver na de rustpauze worden we verrast met een lokale lekkernij, fladderak

Een beetje vreemde smaak misschien, maar het is wel een lekker drankje, zeker in de winter!

De weg naar Winsum is recht. Veel meer kan ik er niet van maken; ik heb wel eens mooiere stukken gelopen.

Winsum zelf echter is en blijft een mooi plaatsje.

De route gaat langs het kanaal verder, maar ik kan het niet laten om even het hoogholtje op te gaan en een foto van het dorpje te maken.

In 2020 is het door de ANWB bekroond tot dorp van het jaar van Nederland. Ik kan me er wel iets bij voorstellen.

Ik kom er toch wel regelmatig. Ook met het Pieterpad ben ik er geweest. Erg leuk.

Niet veel later bereik ik het einddoel van deze etappe, Marenland recreatie.

Henri staat me al op te wachten, en de medaille is binnen.

In een grote tent worden we verrast met elanden balletjes met jus / cranberries.

Nog even een kopje koffie, dan op naar huis.

Halverwege de terugweg bedenk ik me opeens dat ik de stand met tshirts gemist heb. 

We hebben het ook niet gezien.

Wellicht iss er binnen een kraampje geweest, maar goed, we zijn niet binnen geweest. 

Geen probleem, dat komt vast goed.

Dit is weer een goed georganiseerde tocht van de TodN organisatie.

Jammer dat het maar eens per 4 jaar wordt georganiseerd.