Vincent van Gogh - Als een droom

"Van Gogh, verdwalen en vreemde vogels"

Het voorjaar is terug in Nederland. De zon schijnt, de bloemetjes bloeien, en iedereen met wandelschoenen voelt ineens een innerlijke drang om “even een frisse neus” te halen. Ik ook. Alleen… er is geen georganiseerde wandeling in de buurt. Het Pieterpad lonkt, maar daarvoor moet ik zowaar ver reizen. Lopen én reizen? Rustâg. Er moet toch iets lokaals zijn?

Na wat speurwerk vind ik mijn prooi: de Van Gogh route van Zweeloo naar Nieuw-Amsterdam. Klinkt artistiek verantwoord én sportief. Win-win. Ik download het GPX-bestand alsof ik op expeditie naar de Himalaya ga. Henri, de held, zet me af in Zweeloo. Maar dan begint het: het grote zoekplaatje “Waar is het startpunt?”.

Na een paar rondjes langs de kerk, een bloemetjeszaak en een verdwaalde bakfiets, spot ik eindelijk het startbord bij Bistro Tante Sweel. 

We zijn los. Zweeloo, ook wel ‘Kunstenaarsdorp’, maakt zijn naam waar. 

Boerderijen die eruitzien alsof ze op de cover van een glossy horen en panelen met Van Gogh die me vriendelijk toeknikken.

Al snel wandel ik het dorp uit, via De Wheem. Een groep fietsers op leeftijd nadert. En ja hoor: “Moi!” roepen ze vrolijk, alsof ik een lokale beroemdheid ben. Plots herken ik er eentje: een oud-collega! We wisselen een ‘toevallige ontmoeting’-knikje uit, waarna ik verder sjok richting de mysterieuze Prinses van Zweel (of haar graf, om precies te zijn).

Mijn vogel-app Merlin mag vandaag ook mee op avontuur. Ik richt mijn telefoon op het bos en voel me net Freek Vonk in Drenthe: “Aha! Een Roodborsttapuit! En kijk, een Kneu! En jawel, een Boompieper!” Vreemde vogels, net als ik.

In Sleen blijkt het Nationale Molendag te zijn. Behalve in Sleen zelf, want daar heeft de molen duidelijk snipperdag. Niet dat het me uitmaakt. Ik loop vrolijk verder naar Erm, waar de Saksische boerderijen me blijven begroeten alsof ze willen dat ik foto’s van ze maak voor Instagram.

Op een bankje bij de carpoolplaats neem ik pauze nummer twee. Ik zie de weg naar huis en denk: “Ha, bijna thuis!” Maar Drenthe houdt van grapjes: een verborgen trapje duikt op alsof het uit Harry Potter komt. Serieus, hoe lang staat dat ding daar al?

Ik vervolg mijn queeste over onbekende zandpaden, bruggen en klinkerwegen. Opnieuw een buurman: “Moi! Ben je verdwaald?” Ehm… Nee hoor, ik ben een avonturier incognito. Zelfde als u, maar dan op wandelsnelheid.

Langs de Schaapdijk (de weg klinkt als een wifi-wachtwoord) sla ik linksaf en ontdek nóg een verborgen parel: een kleurige brug over het Holslootdiep. Terwijl ik me afvraag of Vincent van Gogh hier ooit ook zo verdwaasd heeft rondgelopen, ploeter ik dapper verder.

Via Deutlanden bereik ik de Hoogeveense Vaart. 

Een boer heeft een picknickbank strategisch neergezet, speciaal voor wandelaars die denken: “Dit was toch korter dan gedacht?” Dankbaar plof ik neer voor de laatste stop.

Bij het Van Gogh Huis zoek ik traditiegetrouw naar het standbeeld van Vincent, maar blijkbaar speelt hij verstoppertje. 

Mijn voeten willen geen speurtocht meer. Dan maar een laatste foto bij een ander standbeeld, zwaaien naar zoonlief (die waarschijnlijk met popcorn op de bank zit), en hop — richting huis.

Eindstand: net geen 20 km.
Spierpijn? Vast wel.
Spijt? Absoluut niet.
Van Gogh had vast goedkeurend geknikt.

Noorder Rondtochten

 Dit jaar worden voor de 4e keer de Noorder Rondtochten georganiseerd door de organisatie van de Tocht om de Noord.

Voor mij wordt het de derde keer dat ik mee ga lopen. Slechts 1 dag, ca 15 km,  om de sfeer te proeven.

Ik reis met het OV. De prijs om deel te nemen is niet mals, maar goed, er zit een ticket bij om gratis met de trein door Groningen te reizen.

Station Groningen

Gedachteloos stap ik na de bus in Groningen over op de trein.

Na 10 minuten kom ik erachter dat ik in de verkeerde trein zit (deze gaat richting Delfzijl), en stap gauw over op de trein richting Roodeschool.

Wanneer ik uitstap in Warffum zie ik de pijlen al hangen die me naar de start wijzen.

De start is in de kunstkerk in Warffum.

Het thema dit jaar is Winterspelen.

Nadat ik de startkaart heb gehaald en de nodige foto's heb gemaakt ga ik op weg.

De route laat ons eerst het Openluchtmuseum van het Hoogeland zien.

Daarna verlaten we het dorp en lopen langs de Warffumermaar naar Onderdendam.

Een maar is een wat smallere, meer onregelmatige en ondiepe waterweg die vaak een beetje het midden houdt tussen een rivier en een sloot. Er zijn dus vele van dit soort maren die vaak ook als scheiding dienen tussen akkerbouwpercelen en/of weilanden. Een maar kan een natuurlijke oorsprong hebben maar ook door de mens gegraven zijn. Dat is lang niet altijd duidelijk. 

Het is één rechte weg zonder afslagen. Het kan niet missen.

HEt moet vanaf boven wel een mooi gezicht zijn, zo'n kleurrijke lint langs het water.

Onwillekeurig denk ik terug aan pa, die de Noorder Rondtochten eens in een ver grijs verleden geschaatst heeft.

Hopelijk was het toen wel licht, want wanneer ik naar de vele hoogholtjes kijk zou ik me best voor kunnen stellen dat hij eens zijn hoofd gestoten zou hebben.

Gelukkig voor ons staat er onderweg naar Onderdendam een kraampje. De geur komt ons al tegemoet, en ik bezwijk voor de verleiding.

Heerlijke pannenkoeken worden er gebakken.

Terwijl ik mijn pannenkoek met kaas opeet wordt er harmonica gespeeld.

Na de sanitaire stop gaat het door.

Het sputtert af en toe, maar niet hard genoeg om mijn rugzak in te pakken.

Via het Onderdendamster bos bereiken we de stempelpost in het Zijlvesterhoek in Onderdendam.

In de sportzaal wordt er gestempeld en is koffie en soep verkrijgbaar.

Achterin de zaal zingt een gelegenheidsduo, wereldberoemd in de omgeving.

Dit was hun eerste optreden na 2 keer geoefend te hebben.

"Bist nou weer aant repeteern?"

Gaist straks met n leutje pedde rond?"

Ach, het klinkt vrolijk, en brengt de sfeer er in.

Verder maar weer. Langs het Winsumerdiep gaat het richting Winsum.

Niet ver na de rustpauze worden we verrast met een lokale lekkernij, fladderak

Een beetje vreemde smaak misschien, maar het is wel een lekker drankje, zeker in de winter!

De weg naar Winsum is recht. Veel meer kan ik er niet van maken; ik heb wel eens mooiere stukken gelopen.

Winsum zelf echter is en blijft een mooi plaatsje.

De route gaat langs het kanaal verder, maar ik kan het niet laten om even het hoogholtje op te gaan en een foto van het dorpje te maken.

In 2020 is het door de ANWB bekroond tot dorp van het jaar van Nederland. Ik kan me er wel iets bij voorstellen.

Ik kom er toch wel regelmatig. Ook met het Pieterpad ben ik er geweest. Erg leuk.

Niet veel later bereik ik het einddoel van deze etappe, Marenland recreatie.

Henri staat me al op te wachten, en de medaille is binnen.

In een grote tent worden we verrast met elanden balletjes met jus / cranberries.

Nog even een kopje koffie, dan op naar huis.

Halverwege de terugweg bedenk ik me opeens dat ik de stand met tshirts gemist heb. 

We hebben het ook niet gezien.

Wellicht iss er binnen een kraampje geweest, maar goed, we zijn niet binnen geweest. 

Geen probleem, dat komt vast goed.

Dit is weer een goed georganiseerde tocht van de TodN organisatie.

Jammer dat het maar eens per 4 jaar wordt georganiseerd.

Pieterpad etappe 1 Pieterburen - Winsum

 " Es gibt kein schlechtes Wetter, nur schlechte Kleidung"

Voor vandaag hebben Gerda en ik de aftrap van het Pieterpad gepland.

De hele week zijn de weersvoorspellingen slecht. Regen. 90% kans op neerslag. Hoopvol kijken we steeds naar het weerbericht. Hopelijk komen er een paar droge uren overdag, zodat we toch onze plannen kunnen uitvoeren.

Idd lijkt het een paar uur droog te worden, en dus reizen we af naar Winsum. Daar pakken we om 10:21 lijn 65 om naar Pieterburen te gaan. Onderweg is het wisselend nat en droog, de lucht is grijs met hier en daar een tintje blauw.

Bij de halte Pieterplein verlaten we de bus. Het is niet te missen dat we op de juiste locatie zijn

Op een lege maag is het slecht lopen, dus beginnen we onze reis met een kop koffie met worteltjestaart bij hotel Waddenweelde.

Het is dat we weten wat we besteld hebben, want echt wortel hebben we niet geproefd, maar het smaakte wel. 

Ook al is het een slecht weer dag; we zijn niet de eerste die vandaag kiezen om een deel van het Pieterpad te lopen. Er is tenminste nog één gek die het weer durft te trotseren voor etappe 1!

Op naar buiten. Het miezert weer licht; we doen voor de zekerheid toch maar de regenhoezen over de rugzak. We maken nog even wat foto's op en rond het plein, activeren de route op de telefoon, en dan gaat het echt gebeuren.

We zijn nog maar net onderweg of de miezerregen heeft plaats gemaakt voor echte regen.

Niet mooi om wat van de omgeving te zien, laat staan om ergens te gaan zitten. Wel goed om (kilo)meters te maken op saaie stukken.

Wel is het jammer van het weer, want ook het Groninger landschap heeft zijn charme, vooral langs de vele kronkelende wateren.

Zie de onderste regel. I love it 😍😍

Het eerste echte dorp wat we aandoen is Eenrum. Het is er erg rustig. Mittagsruhe? We ploffen er op een bankje neer om wat te eten en te drinken. Dit houden we ongeveer een kwartier vol, dan begint het alweer te miezeren. Snel pakken we de spullen weer in en lopen verder.

Het contrast tussen arm en rijk (vroeger) is ook in dit gedeelte van de provincie groot. Arme arbeiderswoningen worden afgewisseld door prachtige boerderijen.

Van Eenrum lopen we door naar Mensingeweer.  Ik ken het van de #TochtOmDeNoord. Een klein maar erg knus, wat is het, dorpje of streekje, rond het Mensingeweersterloopdiep.

Ook hier is niemand buiten. Wel is het even droog zodat we wat foto's kunnen maken en zonder capuchon op fatsoenlijk rond kunnen kijken.

Leuk om ook hier te zien dat het Pieterpad ook hier leeft. Ik denk dat het het hele jaar door wel een soort van inkomsten genereert. Het is daarom goed om het pad goed actueel te houden!

Langs het diep lopen we naar het Winsumerdiep. Deze zal ons naar het mooiste dorp van Nederland in 2020 leiden, Winsum.

We zijn welkom! Helaas is het weer té slecht om lekker rond te kijken. Gelukkig begint etappe 2 in Winsum en hebben we dan de herkansing. We zien nu helaas maar een deel van het mooie dorpje.

Voor vandaag is het even genoeg. We zoeken het station weer op. 

De kop is eraf.  We kijken voldaan terug op een geslaagde dag.

Uiteraard heb ik veel meer foto's gemaakt. Deze kun je in mijn onderstaande foto album vinden:

Pieterpad etappa 1 foto album

Zondagmorgen wandeling

Zondagmorgenwandeling

In febuari heb ik niet zoveel gelopen; ik lig nog wel op schema, maar wat extra kilometers kunnen geen kwaad.

Voor vandaag is slecht weer voorspeld, maar de regen zou pas in de middag komen. Dus kan ik 's morgens nog wel een rondje doen.

Een afstand zo tussen de 10 en 15 km, op zoek naar het voorjaar.

Nu, de afstand lukt wel; het voorjaar vinden niet. Op een paar struiken forsythia na en een lammetje in de wei lijkt alles nog in diepe winterslaap.

Bij de sluis Zandpol

De sloten zitten weer goed vol!

in het Westerse Bos

Kop en kont

Helemaal droog heb ik het niet gehouden, maar ik heb wel lekker gelopen..
Een route van bijna 13 km, de gemiddelde snelheid lijkt iets omhoog te gaan!

Lunchpauze wandeling

Het is hier blijkbaar zó koud, dat zelfs de ooievaar de warmte van zijn veren heeft gezocht.

(maar stiekem wel de boel in de gaten houdt!!)

Wandelen Söllereck - Riezeln

Vandaag zou het weer een stuk beter zijn als gisteren, aldus de weersvoorspellingen.
Welnu, de zon schijnt als we opstaan. Dat belooft wel goed te komen!

Voor vandaag heb ik een wandeling op het programma staan.

Ik ga met de jongens mee omhoog naar het bergstation van Söllereck, en ik loop daarna naar Riezeln (Oostenrijk), om daar de bus terug te pakken naar Söllereck.

Ik merk al gauw dat ik de goede richting heb gekozen. Ik zie de tegemoetkomers hijgen en puffen, terwijl ik flierefluitend afdaal...
Het is een winterwandeling, waarbij de route niet te missen valt. Het pad is ook na de sneeuwval weer aangestampt, zodat verdwalen wel écht een kunst is.

Ik ben echt niet de enige die besloten heeft om vandaag te gaan lopen. Ik kom zéker zo'n 30 mensen tegen!

Onderweg kun je genieten van prachtige vergezichten en oorverdovende stiltes.

Dit samen met het mooie weer maakt het een érg geslaagde tocht.

Een ander groot verschil met wandelen in de bergen is dat het uitzicht altijd anders is. Dat maakt elke wandeling weer anders.

Het woordje bushaltestelle staat vaak aangegeven, zodat je op verschillende manieren naar beneden kunt om een bushalte te pakken.
Zelf besluit ik om eerst door te lopen naar Riezeln, om daar de bus te pakken.

Riezeln blijkt een echt wintersport bergdorp (Oostenrijk!) te zijn. 

Erg leuk om eens doorheen te slenteren.

Een bushalte is al snel gevonden.

Gelukkig is het OV hier wel op de toeristen ingesteld, want elke 10 minuten gaat er een bus.

En, die ik neem is goed vol! Het kan blijkbaar wel goed werken, vraag én aanbod van openbaar vervoer!

Al met al is het een erg geslaagde tocht.

Nog geen 6 km, maar dit is volgens mij wel uit te breiden door verder het dal in te lopen.

Een aanrader! 

Kempten

Omdat de weersvoorspellingen voor de rest van de week wat beter lijken, besluiten we om vandaag naar Kempten te gaan.

Het weer valt mee; de zon schijn!
Ach, zon in de stad is ook wel eens lekker!

Dit is niet de eerste keer dat we in Kempten zijn, maar nu bezoeken we ook eens de St. Lorenz basiliek .
Wát een mooie kerk vanbinnen! Het is écht een bezoekje waard!

 

Het residenz, met een prachtig geschilderde muur...